Ik stem : "ONTHOUDING !"
Stemmen is bijna een eeuw. verplicht in België België is, met Luxemburg en Oostenrijk, een van de drie Europese landen die het verplichte stemmen in de verkiezingen opleggen. Waaruit blijkt een zekere mate van discriminatie tussen de kiezers bij de Europese verkiezingen, omdat dat een Fransman niet verplicht is te stemmen daar een Belg geen keus heeft. Ondanks het feit dat de stemming over hetzelfde parlement gaat
Wat verraad is niet het verplicht stemmen op zich, maar het feit dat er vragen bijstellen en kritiek leveren op het verplicht stemmen kwasie onbestaand zijn. De discussie heeft geen plaats in onze goede oude democratisch en vrije systeem, kennelijk omdat deze kwestie niet binnen het "kader" van het debat valt (sic). Dus,doorschuiven, er is niets te zien !!!
Toch zou het interessant zijn te weten hoe onze dierbare politici zouden regeren indien er sprake zou zijn van een verplichte stemming over bepaalde onderwerpen :
Bijvoorbeeld : Denkt u dat het kapitalisme een rechtvaardig systeem is ? Vindt u het normaal is de mensen uit te buiten ? Vindt u het normaal is dat sommigen meer dan 12 uur per dag moeten werken( neem het voorbeeld van sommige interimkantoren) ? Vindt u het normaal met slechts 25 euro per dag te moeten leven(zoals 15% van de Belgen [1]) ? enz..
Ik wed dat onze lieve politici actief zouden pleiten voor onthouding !
Het is van essentieel belang om zich vragen te stellen bij deze zogenaamde "vrije" en "democratisch" verkiezingen.
Verplicht te stemmen, onder de dekmantel vrije en democratische te zijn, is in feite altijd een vorm van controle. Er is een echte selectie over wat de Staat zal voorleggen als "keuze" voor de burgers. De overheid kiest de onderwerpen waarover de mensen kunnen nadenken, waarbij onderwerpen die boos maken het daglicht nooit zien. Het kiesstelsel breidt het vermogen van de dominerend klasse en de uitbuiters om de uitgebuiten te muilkorven.
Het is belangrijk te bekijken hoe de macht de organisatie van de verkiezingen regelt, want de enige vraag die zij ons toelaat te beantwoorden is deze : "Wie kiest u bij éen van onze politieke partijen ?" Toch moeten we ons afvragen : Welke keuze laat de Macht ons werkelijk over en waar de grenz van vrijheid voor daden ? (omdat die verkozen worden niet rechtstreeks verkozen door de "burger", maar ze zijn geselecteerd op voorhand door politieke partijen en vervolgens in volgorde op de lijsten voorgelegd)
Het is tegenstrijdig dat een systeem dat beweert democratische te zijn nood heeft individuen te dwingen.Het stemmen verplichten maakt dat we verplicht zijn akkoord te gaan met dit systeem. Of we het nu leuk vinden of niet ...
Er zijn echter in België tussen de 8% en 10% onthoudingen. Dit komt overeen met meer dan 600.000 mensen die niet stemmen, om diverse redenen (vanwege gezondheidsredenen of ziekte, professionele redenen, ideologische redenen, [2] ...).
Ja, maar wij kunnen nietig of blanco stemmen ? ...
En in tegenstelling tot wat men geloof, de ongeldige en blanco stemmen worden niet toegevoegd aan de eerste partij. Het probleem is dat met de blanco of ongeldige stem is geen rekening gehouden.
Als men het aantal onthoudingen en het aantal blanco of ongeldige stemmen bij elke verkiezing toevoegen, komen we uit op een totaal van 15% van de Belgen (900.000 mensen) die geen keuze maken of niet erkend worden als geldig [3].
Als men een volledig democratisch logica zou volgen,zou dit 15% lege stoelen in het parlement, de senaat, de Raad van Ministers, de Raad,betekenen...
Dit zal nooit gebeuren, omdat die twee stemmen zijn toegestaan, maar zijn niet erkend als geldig. Bovendien, het feit te stemmen, of het nu blanco of ongeldige is maakt dat men zich akkoord stelt met dit systeem ... De dobbelstenen zijn vervalst ... Ja, mee eens om mij te onthouden, maar het is illegaal !
De illegaliteit is soms het enige middel van het individu om zich te verzetten tegen de Macht ... Als we blijven in het kader van de Wet, nieks zal veranderen ... Er moet een vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid tegenover het stemmen staan aan te tonen dat verplichte stemmen geen zin heeft(zie de meeste van onze Europese buren).
Veel mensen hebben het gevoel dat de politici (zowel links en rechts)altijd de bescherming van de Staat en het economische systeem voor ogen hebben tegen de mensen als ze proberen te weerstaan en hun natuurlijke rechten laten gelden...
En de verleiding een ecologisch groen kapitalisme in te stellenzal niets veranderen behalve de kleur [4] ...
Een enkel oplossing,onthouding !!!
lire suite
| Article publié dans:
/Abstention-onthouding(no vote)
par
cntaitlille
Nombre de commentaires:
0
Je vote : ABSTENTION ! ! !
Le vote obligatoire existe en Belgique depuis près d’un siècle. La Belgique est, avec le Luxembourg et l’Autriche, l’un des trois pays européens à imposer l’obligation de vote aux élections. Ce qui établit une certaine discrimination entre les électeurs lors des élections européennes, puisque qu’un Français n’est pas obligé de voter alors qu’un Belge n’a pas le choix. Malgré qu’ils votent pour le même parlement.
Ce qui est étonnant ce n’est pas le vote obligatoire en lui-même, mais le fait que le questionnement et la critique sur le vote obligatoire sont tout simplement évacués. La discussion n’a pas lieu d’être dans notre bon vieux système démocratique et libre, car apparemment cette question ne rentre pas dans le « cadre » du débat (sic). Donc, circuler, il n’y a rien à voir ! ! !
Pourtant, il serait intéressant de savoir comment régiraient nos chers politichiens s’il y avait un vote obligatoire sur certaines questions :
Par exemple : Pensez-vous que le capitalisme est un système équitable ? Pensez-vous qu’il est normal d’exploiter les individus ? Pensez-vous qu’il est normal de travailler parfois plus de 12 h par jour (prenons l’exemple de certains intérimaires) ? Pensez-vous qu’il est normal d’avoir seulement 25 euros par jour pour vivre (comme 15% des Belges [5] ) ? etc.
J’ose parier que nos chers politiciens prôneraient l’abstention activement ! ! !
Il est essentiel de s’interroger sur ces élections dites « libres » et « démocratiques » Le vote obligatoire, sous couvert de se targuer d’être libre et démocratique, est en réalité toujours un moyen de contrôle. Il y a une réelle sélection sur ce que l’Etat va soumettre comme « choix » aux citoyens. L’Etat choisit les sujets sur lesquelles les individus peuvent délibérer, il cadre le débat en évitant les sujets qui fâchent. Le système électoral augmente la capacité des dominants et des exploiteurs de museler les dominés.
Il est important de regarder comment le pouvoir organisent les élections, car la seule question à laquelle il nous laisse répondre est la suivante : « Qui voulez-vous élire parmi nos partis politiques ? »
Pourtant, nous devrions nous demander : Quels choix le pouvoir nous laisse réellement et quelle est notre marge de liberté en acte ? (car les élus ne sont pas élus directement par le « citoyen », mais ils sont sélectionnés en amont par des partis politiques pour être ensuite présentés par ordre sur des listes)
Il est paradoxal de voir qu’un système qui se vante d’être démocratique a besoin d’obliger les individus. Le fait de rendre le vote obligatoire fait que nous sommes obligés d’être en accord avec ce système. Que nous le voulions ou non…
Il y a cependant en Belgique entre 8% et 10% d’abstentionnistes. Cela correspond à plus ou moins 600.000 personnes qui ne votent pas, pour des raisons diverses (raison de santé ou de maladie, raison professionnelle, raison idéologique [6],…).
Oui, mais ils nous restent le vote nul ou blanc ?!…
Et contrairement à une idée reçu, les bulletins blancs et nuls ne sont pas ajoutés au premier parti [7] . Le problème est que le vote blanc ou nul n’est absolument pas pris en compte.
Si l’on ajoute le nombre des abstentionnistes et le nombre des votes blancs ou nuls à chaque élection, cela donne un total de 15% des Belges (900.000 personnes) qui n’émettent pas d’avis ou un vote qui n’est pas reconnu comme valable [8]
Si l’on suit une logique totalement démocratique, cela voudrait donc dire qu’il devrait y avoir 15% de chaises vides au parlement, au sénat, au conseil des ministres, au conseil communal, …
Cela n’arrivera jamais car ces deux votes sont permis, mais ne sont pas reconnus comme valables. De plus, le fait même de voter, que ce soit blanc ou nul fait que, par le vote, on affirme son accord avec ce système… Les dés sont pipés…
Oui, d’accord pour l’abstention, mais c’est illégal ! ! !
L’illégalité est parfois le seul moyen qu’ont les individus pour s’opposer au pouvoir… Si nous restons dans le cadre de la Loi, rien n’avancera… Il faut instaurer une sorte de désobéissance civile face au vote afin de démontrer que le vote obligatoire n’a aucun sens (regardons chez la plupart de nos voisins européens).
Beaucoup d’individus ressentent que les politiciens (aussi bien de droite que de gauche) protégeront toujours l’Etat et le système économique contre les individus si ces derniers tentent de lui résister et de faire valoir leurs droits naturels…
Et la tentation écologique d’instaurer un capitalisme vert ne changera rien, sauf la couleur [9]...
Une seule solution, l’abstention ! ! ! !
lire suite
| Article publié dans:
/Abstention-onthouding(no vote)
par
cntaitlille
Nombre de commentaires:
0
Nabeschouwing over de anti-kapitalistische, revolutionnaire 1 mei-demonstratie in Gent.
Hoewel de demonstratie niet toegelaten werd door de instantie hebben we,de anarchisten,waren in de straat, want dat is wat we hadden gepland. Dit is de autonomie en directe actie:wanneer we besluiten voor onszelf, zonder een tussenpersoon of vertegenwoordiger, wat we doen (of niet).
Blijkbaar had de Autoriteit iets anders voor ogen zoals blijkt uit de enorme commando agent. Voor hen kan een ontoegelaten demonstratie van anarchisten niet anders zijn dan spectaculair en gewelddadige. De machtsontplooing van de politie heeft twee doelstellingen : het creëren van een klimaat van angst en onveiligheid om "toekomstige" demonstranten af te schrikken aan wie de "begeleide"manifestaties bang zou kunnen maken,het provoceren van opstand tegen de legitieme macht om die vervolgens bruut te onderdrukken.
Maar,de grove val van de Macht ontwijkend, de houding van de demonstranten op het 1 mei was perfect kalm.
De politie,ter rechtvaardiging van hun aanwezigheid,heeft enkele uren enkele van de manifestanten vastgehouden omdat ze kwamen komen naar een evenement met ... vlaggen !
1 mei is dan ook vooral een strijddag tegen staat en kapitaal, geen strijddag voor de habituées van de anarchistische strijd, maar een dag waar ook mensen, die wel interesse hebben in het anarchisme, maar de stap van theorie naar praktijk nog niet gezet hebben, welkom zijn.
1 mei zou men dan ook moeten beschouwen als een instapdag waar men die "beginners" in contact kan brengen met de verschillende anarchistische groepen, een dag van discussie, met infostanden, enz...
De harde strijd :
wordt niet gevoerd op demonstraties, want die demonstraties zijn uiteindelijk niet meer dan een deel van het algemene spektakel waaraan niemand vandaag nog kan ontsnappen.
wordt gevoerd in het dagelijkse "slaven"leven, op de werkvloer, tegen onrecht en allerlei asociaal gedrag zoals egoïsme.
is een praktijk die een andere menselijkheid toont in een wereld van algemene concurrentie van allen tegen een, en waar ook het contrast wordt benadrukt.
is een emancipatiestrijd, die de vinger op de wonde legt, om de mensen zo te bevrijden van alle onderdrukking door staat en kapitaal.
lire suite
| Article publié dans:
/Reflexions anarchistes-anarchistische gedachten
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Même si la manifestation n’était pas autorisée par le pouvoir, les anarchistes nous étions présents dans la rue, car c’est ce que nous avions prévus. C’est celà l’autonomie et l’action directe : quand nous décidons nous même, sans intermédiaire ni représentant, de ce que nous faisons (ou pas).
Apparement, le Pouvoir avait prévu autre chose, comme en témoigne l’énorme commando de flic présent. Pour eux une manifestation non autorisée d’anarchiste ne peut être que spectaculaire et violente. La démonstration de force des policiers a deux objectifs : créer un climat de peur et d’insécurité, pour effrayer les "futurs" manifestants à qui les manifestations encadrés par les forces de l’ordre pourraient faire peur ; créer une provocation de révolte légitime contre le pouvoir pour ensuite réprimer sauvagement.
Mais, déjouant le piège grossier du Pouvoir, l’attitude des manifestants lors de ce 1er mai fut parfaitement calme.
Les policiers, pour justifier leur présence massive, ont tout de même séquestré pendant plusieurs heures certains manifestants qui avaient oser venir à un manifestation avec ... des drapeaux !
Le 1er Mai est aussi un jour de lutte contre l’État et le capital. Ce n’est pas seulement un jour pour les habitués de la lutte anarchiste, mais c’est aussi une journée où les gens intéressés par l’anarchisme, mais qui n’ont pas encore fait le pas de la théorie vers la pratique sont les bienvenus. Le 1er mai est aussi une journée de découverte pour les personnes qui désirent entrer en contact avec les différents groupes anarchistes, une journée de discussion, d’informations, etc ..
La véritable lutte :
ne se réalise pas par ces manifestations, qui font finalement partie de l’ensemble du spectacle auquel, malheureusement, personne ne peut échapper.
s’effectue dans notre quotidien “d’esclaves”, sur nos lieux de travail, contre l’injustice et tous les comportements individualistes et égoïstes.
est une pratique qui met à jour un autre comportement que celui de la compétition des uns envers les autres.
est une lutte émancipatrice qui nous permet de rassembler nos efforts afin de libérer les gens des influences imposées par l’Etat et le Capital.
lire suite
| Article publié dans:
/Reflexions anarchistes-anarchistische gedachten
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Anarchie:utopia of noodzaak ?
http://jeuneslibertaires.free.fr/MATERIEL/brochure/index%20utopie.html
lire suite
| Article publié dans:
/Brochures CNT-AIT brochuren
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Il y a 1 pièce(s) jointe(s) à l'article
1er mai anticapitaliste et libertaire La société est en crise. Des marchés financiers s’écroulent, des banques font faillite, des entreprises ferment, et des politiciens n’arrivent pas à contrôler et s’accrochent forcément au pouvoir,... Les architectes de ce système psychotique atterrissent avec une parachute en or, pour la grande majorité l’atterrissement sera plus dur... Grand temps pour remettre en question la cause de tout ceci. Des crises font partie du capitalisme puisqu’il n’y a aucune logique derrière l’idéologie systèmique de la croissance et du profit. Comme un être totalitaire il cherche toujours des marchés et des secteurs nouveaux pour garantir la croissance. Tout, la nature, les êtres humains et les animaux sont pressées comme des citrons et leur valeur est mesurée en fonction de leur utilité économique pour ensuite oui ou non être bon à être mis à la casse. Comme une éponge le capitalisme suce la vie et tout les aspects de l’existence humaine. Ce qui reste est une société aigre, inhumaine et de droite. D’une part la productivité du genre humain n’a jamais été aussi grande qu’aujourd’hui ; d’autre part nous constatons que l’inégalité mondiale n’a jamais auparavent été aussi cuisante. Le capitalisme est un système qui s’appuie sur l’exploitation et qui ne profite qu’à certains. Quoi que les social-démocrates et les syndicats affirment, plus de boulots et de pouvoir d’achat ne changeront en rien cette situation. La seule chose que plus de boulots et de pouvoir d’achat pourraient amener c’est la possibilité de travailler plus et plus longtemps et d’acheter plus de produits de consommation inutiles. Pour un temps l’existence devient plus supportable mais nous sommes et resterons des esclaves salariés. Si nous n’osons pas remettre en question fondamentalement le marché "libre" nous prenons parti pour une société de plus en plus sombre.
Détruisez le capitalisme ! Nous sommes prêts pour la liberté !
Aujourd’hui il ne s’agit pas de réformer le capitalisme, il s’agit de lui dire adieu une fois pour toutes. Les tentatives incessantes des partis politiques et des syndicats pour faire des changements de l’intérieur de l’ordre économique actuel n’ont rien amenées. Leurs tactiques sont dépassées et n’ont plus aucune force de frappe aujourd’hui. En outre leurs leaders n’ont aucun interêt dans la remise en question du capitalisme. Ils contrôlent leur base pour ne pas perdre leur position dominante à l’intérieur du système.. Nous trouvons qu’il est temps de faire les comptes. Nous ne croyons plus qu’un autre va résoudre nos problèmes. Les éléctions du 7 juin sont un grand cirque ridicule. Nous pouvons seulement choisir entre beaucoup de capitalisme et encore plus de capitalisme, entre beaucoup d’oppression et encore plus d’oppression. Il est temps de prendre nos vies entre nos mains !
Les anarchistes s’auto-organisent.
Pour nous, les anarchistes, il n’est pas naïf d’imaginer un monde sans capitalisme. Ce qui est naïf, c’est l’espoir pour un capitalisme à visage humain. Il est temps de nous libérer des systèmes ennuyeux qui nous aliénent et qui nous divisent. Il est temps pour une société anti-autoritaire, libre d’oppression et basée sur la liberté et la solidarité. Pour cette raison là nous allons descendre dans les rues au premier mai. Notre protestation donne un visage à tous(tes) qui s’opposent consciemment contre le capitalisme et l’autorité. Nous refusons de vendre nos rêves de liberté et d’égalité à un monde de consommation et de contrôle. Pour cette raison nous descendons dans la rue, avec un cortège anti-capitaliste à nous. Ainsi nous voulons faire à nouveau du premier mai une journée de lutte d’une façon gaie et rebelle.
lire suite
| Article publié dans:
/Luttes-strijd
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
De samenleving is in crisis. Financiële markten storten in, banken gaan over kop, bedrijven sluiten, politici krijgen de zaak niet onder controle en houden krampachtig vast aan de macht,... De architecten van dit psychotische systeem landen met een gouden parachute, voor de overgrote meerderheid zal de landing harder zijn…Hoog tijd om de oorzaak van dit alles in vraag te stellen. Crises zijn een onderdeel van het kapitalisme aangezien er geen enkele logica achter de groei-en-winst-maken-ideologie van het systeem zit. Als een totalitair wezen is het steeds op zoek naar nieuwe markten en sectoren om de groei te waarborgen. Alles, de natuur, mensen, dieren worden als citroenen uitgeperst en hun waarde wordt afgemeten aan hun economische bruikbaarheid om vervolgens al dan niet op de schroothoop te belanden. Als een spons zuigt het kapitaal het leven en alle aspecten van het mens-zijn op. Wat overblijft is een zure, verrechtste en onmenselijke maatschappij. Enerzijds is de productiviteit van de mensheid nog nooit zo groot geweest als vandaag ; anderzijds zien we dat de wereldwijde ongelijkheid nooit eerder zo schrijnend was. Kapitalisme is een systeem dat steunt op uitbuiting en dat slechts enkelen ten goede komt. Wat sociaal-democraten en vakbonden ook mogen beweren, meer jobs en koopkracht zullen aan deze situatie niets veranderen. Het enige dat meer jobs en koopkracht kunnen bieden is de mogelijkheid om langer en harder te werken en meer overbodige consumptieartikelen aan te schaffen. De saaiheid van het bestaan wordt even iets draaglijker, maar loonslaven zullen we blijven. Als we de ‘vrije’ markt niet fundamenteel in vraag durven stellen kiezen we de kant van een samenleving die steeds donkerder zal worden.
Vernietig het kapitalisme ! We zijn klaar voor de vrijheid !
Het komt er vandaag niet op aan het kapitalisme te hervormen, we moeten het voor eens en voor altijd vaarwel zeggen. De eindeloze pogingen van de politieke partijen en vakbonden om binnen de huidige economische orde veranderingen aan te brengen hebben geen zoden aan de dijk gebracht. Hun tactieken zijn verouderd en hebben vandaag geen enkele slagkracht meer. Bovendien hebben hun leiders er geen enkel belang bij dat het kapitalisme in vraag gesteld wordt. Ze houden hun basis in bedwang, anders verliezen ze immers hun belangrijke positie binnen het systeem. Wij vinden het tijd om de rekening te maken. We geloven niet meer dat een ander onze problemen wel zal oplossen. De verkiezingen van 7 juni zijn dan ook één groot lachwekkend circus. We kunnen enkel kiezen tussen veel kapitalisme of nog meer kapitalisme, tussen veel onderdrukking of nog meer onderdrukking. Het is tijd om onze levens zelf in handen te nemen !
Anarchisten organiseren zichzelf
Voor ons, anarchisten, is het niet naïef zich een wereld zonder kapitalisme in te beelden. Wat wel naïef is, is de hoop op een kapitalisme met een menselijk gezicht. Tijd om onszelf te bevrijden van vervelende systemen die ons vervreemden en verdelen. Tijd voor een anti-autoritaire samenleving, vrij van onderdrukking en gebaseerd op vrijheid en solidariteit. Daarom zullen we op 1 mei op straat komen. Ons protest geeft een gezicht aan allen die zich bewust verzetten tegen het kapitalisme en tegen autoriteit. We willen onze dromen over vrijheid en gelijkheid niet te koop stellen aan een wereld van consumptie en controle.
Daarom komen we op straat, met een eigen antikapitalistische stoet. Zo willen we van 1 mei weer een strijddag maken op een vrolijke en rebelse manier. http://1mei2009.blogspot.com/
lire suite
| Article publié dans:
/Luttes-strijd
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Maatschappij van gisteren en hedendaagse werkelijkheid : welke aanwezigheid in de wereld voor de libertairen ?
(Tekst geschreven door een deelnemer als gevolg van een panelgesprek van activisten met verschillende anarchistische achtergronden. Dit is een uitnodiging tot het meest brede debat !)
Het einde van een tijdperk ?
De sociale crisis die al meer dan dertig jaar de samenlevingen doorkruist waar het geavanceerde kapitalisme overheerst,wordt vergezeld door een grote economische crisis waarvan de omvang voor een groot deel nog onbekend is.Maar deze economische crisis is ernstiger dan voorgesteld door de curvenspecialisten ;algemeen bekend als economen. Het is niet alleen een financiële crisis maar een crisis van overproductie,die samenhangt met armoede en ,dus,met de moeilijkheid voor kapitalisten op zoek naar nieuwe markten. Ongeacht de uitkomst van deze crisis, we kunnen nu al zeggen dat het zal leiden tot verdere verarming van de werkende klassen en de midden klasse als gevolg van de socialisatie van de verliezen (de nationalisering van het bankwezen), maar ook omwille van de werkloosheid. Bovendien is de kans reëel dat deze stand van de crisis de overheersing en het staatsgeweld nog meer zal versterken
Het zou inderdaad verkeerd zijn te denken dat het kapitalisme, door de huidige crisis,uit zichzelf zou instorten Het voorbeeld van Argentinië heeft geleerd dat het kapitalisme zich kon herstellen nadat ze ingestort was. In 2001-2002, kapitaalvlucht, veroorzaakt de ineenstorting van de Argentijnse bankwezen en de verlamming van de economie van het land.De werknemers hebben, feitelijk,de onafhankelijk beheer van hun onderneming verzekerd nadat de kapitalisten waren verdampt om de factuur niet voorgeschoteld te krijgen : een economische werktuig laten draaien dat tijdelijk niet rendabe werd. Maar deze praktijk van zelfbeheer, "apolitieke" in veel gevallen, was meer een manier voor werknemers om daadwerkelijk de crisis te beheren dan om te verhuizen naar een collectief eigendom van de productiemiddelen en om de economie te socialiseren. Bij het ontbreken van een echte politieke wil van de kantvan de werknemers voor de liquidatie van het kapitalisme de staat kon het bestuur overnemen. Ten slotte,de bazen, steunend op de Staat, hebben opnieuw de productiemiddelen en werknemers onteigend die spontaan het zelfbeheer in de praktijk brachten om problemen met betrekking tot de kwestie van overleven in periode van een acute crisis te overwinnen. Zonder een radicale georganiseerd oppositiebeweging,het kapitalisme kan zich dus herstellen van een crisis die is ontstaan als gevolg van een vorm van irrationeel rationaliteit om niet te zeggen ijlend . Wanneer het kapitalisme voorsprong neemt ....
Na de stakingen van 1995,hebben de meest optimistische onder ons gesproken over een terugkeer van de werkende klasse op de politieke scène. Maar achteraf, na de mislukte stakingen van 2001 over pensioenen en het onvermogen om een collectieve reactie op het kapitalistische offensief, kunnen we ons afvragen of December 1995 niet het einde van een tijdperk is in plaats van een verder zetting ervan. Het is niet zo dat sociale tegenstellingen en klassebelangen zijn verdwenen, maar dat we,de trein van "hervormingen" die door de kapitalisten en hun politieke vertegenwoordigers opgelegd worden,zien voorbij rijden maar we blijven steken op het perron ... Massale werkloosheid, interim, part-time, onzekerkerheid, individualisering van het werk, overuren, intensieve exploitatie van de arbeidskrachten, flexibiliteit ;indien we de grote figuur van onze treurige tijd, de grote architect van onze wereld willen aanwijzen, zou het zeker het kapitaal zijn in plaats van een revolutionaire klasse. Tegelijkertijd heeft de metamorfose van het werk geleid tot het ontstaan van nieuwe vormen van strijd : bewegingen van werkonzekere werknemers, de zonder-papieren,de slecht-gehuisvestigden. Zij hebben soms geleid tot directe actie : wilde bezetting van woningen, de vordering van goederen, collectieve en wilde toe-eigening, kosteloosheid of zelfkorting. Bovendien hebben deze bewegingen vaak geprobeerd om zichzelf te organiseren door te kiezen voor collectieven, raden en coördinatie.We zagen zelfs in bepaalde gevallen de oproep tot de convergentie van de strijd. De libertaire beweging kan terecht het heropduiken van enkele van haar ideeën die zij altijd heeft aangemoedigd erin zien. Echter, bij gebrek een radicale politieke inhoud om het idee van de convergentie van strijd en de inspanningen te coördineren,konden deze praktijken en vormen van zelf-organisatie, zelfs aarzelend, niet worden gepolitiseerd, noch op grote schaal verspreid. Deze nieuwe vormen van politieke protestbeweging leken tijdelijk zich te kristalliseren rond de anti-globalisten beweging. Maar naast de repressie en de normalisering die zij onderging, heeft zij zich niet kunnen losmaken van de dubbelzinnigheid,duidelijke oprichter van de beweging : de strijd tegen het liberalisme of tegen het kapitalisme, tegen de markt fetisjimse of afschaffing van de loondienst ? Ten slotte, de anti-globalisten beweging is niets anders geworden dan een moment van de spectaculaire koopwaar maatschappij door de illusie te belichamen van een nieuw internationalisme.Bij gebrek zich te wortelen in het echte gevecht, is het nog steeds een droom die verschijnt ten tijde van een Global Forum of van vergaderingen van rijken en beroemden.
De radicale sociale verbeelding tegen de herhaling van hetzelfde
In deze tijden van breuk,het oude loopt samen met het nieuwe en we hechten ons soms te snel aan fetisjen : de mythe van de Spaanse revolutie, de esthetiek van de rellen, het syndicalisme als een bevoorrecht organisatorisch middel van werknemers.Terug in de geschiedenis van de anarchistische beweging duiken kan voor meer duidelijkheid zorgen.
Aan het einde van de 20e eeuw, de anarchisten zitten in een politieke impasse. De aanslagen en het anarchistisch individualisme ,de propaganda door actie, hebben gefaald. Het sociaal banditisme heeft de steun niet meer die het kreeg van het proletariaat in het begin van de eeuw. In deze context zijn de anarchisten massaal in de ,in wording,vakbonden gestapt om er zich te manifesteren,de natuurlijke vorm van organisatie van de werknemersbeweging. Sterker : zij gaven politieke inhoud aan de organisatie met het revolutionaire syndicalisme en de mythe van de algemene staking. Op dat moment, de anarchisten hadden een radicaal sociale verbeelding door het uitvinden van een ruimte voor origineel politieke oppositie en in lijn met de behoeften van werknemers, met name die in de industrie. Als anarchisten blijvend een politieke rol willen spelen in de anti-kapitalistische strijd en de sociale en politieke emancipatie, zullen ze dezelfde creatieve verbeelding moeten bezigen. De vakbonden zijn meer bureaucratieën geworden jaloers op hun belangen dan op het idee van de sociale bevrijding ? Politieke partijen herleid de revolutionaire hoop tot oorlogsmachines die haar kinderen verslinden ?
Maak ruimte voor nieuwe politieke oppositie !
Het recente nieuws laat zien dat in sommige gevallen, de populaire verbeelding zich in beweging kan zetten.Dit gebeurde tijdens de opstand in de regio van Oaxaca in Mexico in 2006. De opstandige inwoners konden de directe democratie terug op de agenda plaatsen door de oprichting van een soevereine populaire vergadering met als motto vrijheid en zelfrespect. De autoriteiten hadden zes maanden nodig om opnieuw de regio te controleren en om de sociale en juridische orde te heropdringen . Zonder de werkelijkheid geweld te willen aan doen, de opstandelingen zijn erin geslaagd de beginselen van de commune,de vrije associatie en het federalisme te verwerkelijken, door het beeindigen, zelfs tijdelijk, van de verdeling van de onderdrukten, met inbegrip van de scheiding tussen stad en platteland, de inheemse beweging en de stedelijke strijd. Dat levert ons een bewijs op dat de oude droom nog steeds beweegt, ook wanneer de lichten uitgeschakeld lijken ...
Deze vonk,die wacht vuur en vlam te worden,zei onze opstand enkel te beschikken over een lot en onze ongestild wens om zoiets te veroveren als een leven ten volle geleefd. Deze revolutionaire utopie kunnen we nog een naam geven : het libertaire socialisme of anarchistisch communisme.
texte en Français :http://cnt-ait.info/article.php3 ?id_article=1676
lire suite
| Article publié dans:
/Reflexions anarchistes-anarchistische gedachten
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Een brief die je thuis krijgt na een gesprek met een RVA ambtenaar, met vermelding van uitsluiting en duur van de uitsluiting ; dit zijn waarschijnlijk standaardbrieven ! Stuur ons de jouwe(scan via mail) maar zorg ervoor dat je zelf niet herkenbaar bent (met paint bewerken) en dat de gegevens van de plaatselijke RVA er ook niet op staan
lire suite
| Article publié dans:
/RVA-ONEM
par
manouchedusoir
Nombre de commentaires:
0
Il y a 4 pièce(s) jointe(s) à l'article
Een contract is een wederzijds akkoord, gesloten tussen twee personen, of tussen een persoon en een organisatie. Echter, bij het arbeidscontract gaat het niet om een akkoord maar om de verplichtingen van een macht (de kapitalist en zijn onderneming) over een arbeider (verplicht om de voorwaarden van de baas te accepteren om economisch en sociaal te kunnen overleven). Het betreft hier dus wel degelijk een overheersing van de ene over de andere, en overheersing is steeds gewelddadig.
Echter, wat tonen de nieuwe arbeidscontracten aan, de CPE en de CNE ? Zekerlijk een vernieuwde vernietiging van het contract der gesalarieerd werk en een generalisering van de armoede als een vorm van beleid en winst (Meer dan 1.200.000 met het bestaansminimum, een explosie van tijdelijke contracten, interimcontracten en contractbeëindigingen). Maar ook de verderzetting van de uitbuiting van het individu door het werk en de verplichtingen die aan alle werkenden worden opgelegd, willen ze overleven.
Geen werk hebben, dat is in het uitstalraam worden gezet, dat is rekeningen retourneren (aan het ANPE, aan het ASSEDIC, aan de prefectuur, … aan de Staat), het is jezelf verlagen tot het smeken om een salaris en accepteren te worden vernederd door de bazen. Werken, dat is zich onderwerpen aan verschillende verplichtingen : salariëring, hiërarchie, bedrijfscultuur (wat ons doet lachen is het geloof dat een bedrijf een cultuur kan hebben)… ! Wij zullen niet kiezen tussen deze twee alternatieven.
Men moet dan ook preciseren dat het arbeidscontract, en de codex van wetten die erbij wordt geleverd, in essentie het voortbestaan garanderen van een systeem gebaseerd op de klassenscheiding, de baas aan de ene kant, de arbeiders aan de andere. Daarnaast bekrachtigen ze ook de logica van een kapitalistisch systeem, gebaseerd op flexibiliteit (op elk moment voor iedereen beschikbaar zijn) en onderlinge competitie.
Als wij dus soms bereikte resultaten verdedigen (hier de arbeidscode), alsook onze job en werkomstandigheden, dan is dat in geen enkel geval als doel, maar enkel omwille van een momentopname die een vorm van onderlinge solidariteit garandeert.
Voor ons is werk niet in te denken, behalve als een gekozen activiteit en als een vorm van productie die leidt tot een samenleving van vrije individuen en om te beantwoorden aan noden die door henzelf zijn gedefinieerd. Elk individu kan aldus beschikken over de grond, de werktuigen, de technologie, de machines … die collectieve goederen zijn. Niemand hoeft wetten in te stellen met het doel een ander te exploiteren.
Dit project is niet autoritair, met andere woorden anarchistisch, en zet ons aan tot het vernietigen van het kapitalisme en de onderwerping, om aldus vrij en waardig te kunnen leven, de enige garantie voor de sociale gelijkheid.
We moeten ons voorbereiden op de sociale revolutie. texte en francais :http://cnt-ait.info/article.php3 ?id_article=1213
lire suite
| Article publié dans:
/Anarcho-syndicalisme
par
Anarcho-Syndicalismus
Nombre de commentaires:
0
Site réalisé avec SPIP 
| Hébergement OVH | squelette Collectif 1.0 | Admin | Webmestre | 
RSS 2.0